Saturday, July 26, 2008

ಮತಾಂಧತೆ ಮತ್ತು ಭಾಷಾಂಧತೆ

ನಾವಿನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ, ಬಾಗಲಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ, ಹೋಳಿ ಬಂದರೆ, ರಂಜಾನ್ ಬಂದರೆ, ವಿಜಯದಶಮಿ ಬಂದರೆ - ಹಿಂದು ಮುಸ್ಲಿಂ ಗಲಾಟೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಿಂದು ಮಸಲ್ಮಾನರು ಏಕೆ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಇನ್ನೂ ಅರಿವಾಗದ ವಯಸ್ಸು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದದ್ದು ಮಾತ್ರ - ಕರ್ಫ್ಯು! ಅದರ ಜೊತೆ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ತಳಮಳ - ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದ ತಂದೆ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೋ ಇಲ್ಲವೋ!

ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ಮಾಡುವಾಗ ಶುರುವಾದ ಈದ್ಗಾ ಮೈದಾನದ ಗಲಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದು ಮತಾಂಧ ಸಂಘಟನೆಗಳು "ಧರ್ಮ ಮೊದಲಾ ದೇಶ ಮೊದಲಾ (ಅಪ್ಪ ಮುಖ್ಯನಾ ಅಮ್ಮ ಮುಖ್ಯನಾ ಎಂಬ ಬುದ್ಧಿಗೇಡಿ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ತರಹ)" ಎಂದು ಮುಸಲ್ಮಾನರಿಗೆ ಪಬ್ಲಿಕ್ ಸವಾಲೆಸೆದು ಹಿಂದು ಮುಸ್ಲಿಂ ಗಲಾಟೆಯಾದಾಗ, ನನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದು ಮಾತ್ರ - ಕೆ.ಎಂ.ಸಿ ಯ ಹತ್ತಿರವೇ ಗುಂಡು ತಿಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ತು ಹೋದ ಹುಡುಗ.

ಎಂಡಿ ಮಾಡಲು ಮೈಸೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಎದ್ದ ಕಾವೇರಿ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷಾಂಧರು (ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು), ತಮಿಳರನ್ನು ಕಂಡ ಕಂಡಲ್ಲಿ ಹೊಡೆಯತೊಡಗಿದಾಗ, ತುಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಸಿನ, ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದ ತಮಿಳು ಗೆಳೆಯ ಕೇಳಿದ, "ಆರ್ ಕೆ ನಾರಾಯಣ್ ಬದುಕಿದ್ದಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅವರನ್ನೂ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲವೇ?"

ಈ ಮೂರೂ ಘಟನೆಗಳು ಇವತ್ತು ನೆನಪಾಗಲು ಕಾರಣ, ಬೆಂಗಳೂರು-ಅಹಮದಾಬಾದಿನ ಬಾಂಬುಗಳು. ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಚಿತ್ತಾಲರ "ತ್ರಯೋದಶ ಪುರಾಣ" ದ ಕತೆಯಂತಲ್ಲವೇ?


ಚಿತ್ರ: ಹಿಂದೂ ಇಂದ

1 comment:

  1. ಹೆಣವಾಗಿ ಬಿದ್ದವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಖಿನ್ನನಾದೆ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಹಿಂದಿನ politics ಬಹಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಇದೆ. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಬೂಸಾ ಎಂದು ಕರೆದ ಸಚಿವರೊಬ್ಬರು (long back) ಧಾರವಾಡಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು, ಯಾವುದೋ ಚಳುವಳಿಯ
    ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ. ಅವರ ಚೇಲಾ ಅವರಿಗೆ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದ: "ಸsರ್, ಚಳುವಳಿ successful ಆಗಿ ಮುಗೀತ್ರಿ."
    ಸಚಿವರು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಧೃತಿಗೆಡಿಸುತ್ತದೆ: "ಎಷ್ಟು ಹೆಣಾ ಬಿದ್ದವು?"

    ReplyDelete