Friday, November 28, 2008

ಸಾವಿರ ಕನಸುಗಳ ನಗರ

ಮುಂಬೈ ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ನಲುಗಿ ನೂರಾರು ಜನ ಸತ್ತು, ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಗಾಯಗೊಂಡು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ ನೊಂದು, ನೂರು ಕೋಟಿ ಜನತೆ ತಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ದಿಕ್ಕು ತೋಚದಂತೆ ಟಿವಿ ನ್ಯೂಸ್‍ಚನಲ್‍ಗಳ ಮುಂದೆ ಕೂತಿರುವಾಗ...

ನನ್ನ ಕುಟುಂಬ ಇಲ್ಲಿ ದೂರದ ಇಂಗ್ಲಂಡಿನಲ್ಲಿ ಸೇಫ್ ಆಗಿದೆ, ನನ್ನ ಬಂಧು ಬಾಂಧವರು (ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿರುವವರು ಸೇರಿ) ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ಒಂಥರ ಲಕ್ವಾ ಹೊಡೆದವನಂತೆ ಕೂತಿದ್ದೇನೆ, ಏನು ಮಾತಾಡಿದರೂ ಕ್ಲೀಷೆ ಆಗುತ್ತದೆ ಅನಿಸಿ ಮಾತಾಡದೇ ಕೂತಿದ್ದೇನೆ, ಇಮೋಷನ್‍ ಎಲ್ಲ ಹೊರಬಿಟ್ಟು ಬರೆಯ ಹೊರಟರೆ ನಾನೊಬ್ಬ ರೈಟಿಸ್ಟ್ ಎಂದು ತಪ್ಪು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಏನನ್ನೂ ಬರೆಯಲಾಗದೇ ಕೂತಿದ್ದೇನೆ. ಹಿಪೋಕ್ರಸಿ ಅನಿಸಬಹುದು - ಜುಲೈ ಏಳರಂದು ಲಂಡನ್ನಿನ ರಸೆಲ್‍ಸ್ಕ್ವೇರ್‍ನಲ್ಲಿ ಬಾಂಬ್ ಸ್ಪೋಟವಾಗುವ ಕೇವಲ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಮೊದಲು ಅದೇ ರೈಲು ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಾನು ಕ್ರಮಿಸಿದ್ದೆ; ನಾನು ಸಾವಿನಿಂದ ಕೇವಲ ಒಂದು ಗಂಟೆ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದೆ ಎನ್ನುವ ಆಗಿನ ಭಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ದಿಗಿಲು ಈಗ ಆಗುತ್ತಿದೆ.

ಆದರೆ ಜೀವನ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಮುಂಬೈನ ಲೋಕಲ್ ಗಾಡಿ ಹಿಡಿದು ಕೆಲಸಕ್ಕು ಹೋಗಿ ಮರಳಿ ಬರಬೇಕು. ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರಿನ್ನೂ ಸತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನಲ್ಲಿ ನಾಳೆ ಇನ್ನೇನು ಕಾದಿದೆಯೋ ಎಂದು ನಿದ್ದೆಗೆ ತೆರಳಬೇಕು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಯಾನಕ ಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ಯಾವುದಿದ್ದೀತು?

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದರೂ, ಮುಂಬೈ ನಾಕಾರು ದಿನದಲ್ಲೇ ಉಲ್ಲಸಿತವಾಗುತ್ತೆ. ಮತ್ತೆ ಬಾಲಿವುಡ್ ಸಿನೆಮಾಗಳು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತವೆ, ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಹೊಸ ಹಾಡಿನ ಸಿಡಿ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ, ಈ ಸಲದ ಟೆಸ್ಟ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಪ್ಪಿದರೇನಂತೆ, ಮತ್ತೆ ತಂಡುಲ್ಕರ್-ಶೇವಾಗ್ ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶವವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ನೂರು ಕೋಟಿ ಜನರ ಕನಸುಗಳಿಗೆ, ಬದುಕಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಇಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಟೆರರಿಸ್ಟುಗಳ ನಿರ್ಭಾವುಕ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಧರ್ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜಿಗುಪ್ಸೆಯಾಗುತ್ತೆ.

ಬ್ಲಾಗಿಗ ರಾಕೇಶ್ ಬರೆದಿರುವ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಇಲ್ಲಿದೆ

1 comment:

  1. ಇಮೋಷನ್‍ ಎಲ್ಲ ಹೊರಬಿಟ್ಟು ಬರೆಯ ಹೊರಟರೆ ನಾನೊಬ್ಬ ರೈಟಿಸ್ಟ್ ಎಂದು ತಪ್ಪು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಏನನ್ನೂ ಬರೆಯಲಾಗದೇ ಕೂತಿದ್ದೇನೆ.

    sariyagi helidira , nam deshada durantha idu :(

    ReplyDelete